Description

ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਅਸਧਾਰਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦੇ ਜਿਊਂਦੇ ਉਹ ਅੱਕ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਧਾਰਨਤਾ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਰਨੀ ਲੋਚਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਦਿਨ , ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਰਦਾ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।ਬੰਦਾ ਧਰਤ ‘ਤੇ ਦੌੜ ਭੱਜ ਕਰਦਿਆਂ ,ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸ ਦੌੜ ਵਿੱਚੋਂ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਦੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਬੇਰੋਕ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਸਾਦੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹੁਸੀਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸੱਜਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਘੁੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਸੀਨ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਡੀ ਥੁੜਾਂ ਮਾਰੀ, ਸਧਾਰਨ, ਸਾਦੀ ਬੇਰੰਗ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਗਦੀਪ ਸਿੱਧੂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਕੋਲ਼ ਰੁਕੇ ਪਲ”ਅਜਿਹੇ ਪਲਾਂ ਦੀ ਹੀ ਦਾਸਤਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵੇਲ਼ੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਵਜੂਦ ਪੂਰੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ…

– ਡਾ. ਤੇਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ

::